مادر، ای لطیف ترین گل بوستان هستی،

ای باغبان هستی من، گاهِ

روییدنم باران مهربانی بودی که به آرامی سیرابم کند.

گاهِ پروریدنم آغوشی گرم که بالنده ام سازد.

گاهِ بیماری ام، طبیبی بودی که دردم

را می شناسد و درمانم می کند. گاهِ اندرزم،

حکیمی آگاه که به نرمی زنهارم دهد. گاهِ تعلیمم،

معلمی خستگی ناپذیر و سخت کوش که حرف

به حرف دانایی را در گوشم زمزمه می کند.

          گاهِ تردیدم، رهنمایی راه آشنا که راه از بیراهه نشانم دهد.

                  مادر تو شگفتی خلقتی، تو لبریز از عظمتی؛

                     تو را سپاس می گویم و می ستایمت

تصور کن